Δευτέρα, Ιουλίου 10, 2006

Επιστροφή στην Αθωότητα (μέρος Α')

(Λευκάδα, Κυριακή 9 Ιουλίου 2006, 9:04 πμ)

Ίσως αν ήμουνα λίγο πιο δυνατός. Ίσως αν μπορούσαν να πω όχι. Ίσως αν μπορούσα να αρνηθώ εκείνο το φιλί για το οποίο έλιωνα τόσο καιρό. Ίσως ίσως ίσως ...

Ένας μήνας σκέτη τρέλα. Ένας μήνας να μην έχω έναν άνθρωπο να πω τον πόνο μου, να γείρω το κεφάλι μου σε μία αγκαλιά. Κάποιος να στεγνώσει ένα δάκρυ μου. Ένας μήνας παραφροσύνης.

Κατάλαβα πόσο στραβά τα πράγματά είχανε πάει όταν αντίκριζα τις πινακίδες για το αεροδρόμιο. Άλλη μια φυγή σκέφτηκα καθώς το ταξί είχε πιάσει τα εκατό στην Αττική οδό. Από την μια οι ελαιώνες να ασημίζουν κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο, από την άλλη ο προαστιακός να τρέχει με όλη του την ορμή να μας προσπερνάει. Στο βάθος, όπως πάντα, η ελευθερία μου.

. . .

Χθες το βράδυ είχαμε άλλη μια μάζωξη της παρέας για ατελείωτο φαγοπότι στο σπίτι της Ελένης αυτή τη φορά. Πολλά γέλια, άφθονό κρασί, και προπάντων ατελείωτα πειράγματα. Από αυτά που ξέρεις ότι κρύβουν από πίσω τόνους αγάπης και ζεστά χαμόγελα. Κάποια στιγμή, εκεί ανάμεσα στο γλυκό και στο παγωτό, διότι αν δεν έχουμε και από τα δύο, για ύπνο δεν πάμε, αρχίσαμε να μιλάμε για διακοπές. Όλα στο τραπέζι να δούμε τι θα κάνουμε φέτος, μιας και τα σχέδια για ιστιοπλοία είχαν ναυαγήσει για τα καλά λόγου καιρού. Κάπου εκεί ήταν που και εγώ σώπασα. Προσποιήθηκα ότι νύσταζα, ότι ήμουνα κουρασμένος, και για αυτό δεν μιλούσα, αλλά αμφιβάλω αν με πίστεψε κανείς. Κάπου εκεί ήταν που έχασα και τον εαυτό μου μέσα στις σκέψεις μου για άλλη μια φορά.

Δεν μπορώ να καταλάβω. Απλά δεν μπορώ να καταλάβω. Τέτοιο πάθος, τέτοιος έρωτας και να μη μπορούμε να είμαστε μαζί. Δεν καταλαβαίνω πως έμπλεξα πάλι μέσα σε εκείνη την παράφορη δίνη. Γιατί δεν μπορούσα να πω ένα όχι σε εκείνο το φιλί. Γιατί να μην μπορώ να αντισταθώ σε έναν έρωτα που με κυνηγάει από το παρελθόν. Γιατί πρέπει να είναι τόσο περίπλοκα τα πράγματα. Έφτασε καλοκαίρι και ο Φλεβάρης ακόμα με κυνηγάει. Και αυτό που με σκοτώνει καθημερινά, αυτό που τρώει τα σωθικά μου κάθε μέρα και από λίγο, είναι που θέλω τόσο πολύ να ήμαστε μαζί, τόσο πολύ να κοιμηθούμε για άλλη μια φορά αγκαλιά, και απλά δε μπορεί. Χωρίς καμιά εξήγηση. Απλά δεν μπορεί. Δεν μπορεί διότι προφανώς, το πάθος μας δεν είναι τόσο δυνατό για να αφήσει μια ξεθωριασμένη από τον χρόνο σχέση να σβήσει για χάρη μου.

Και χτες βράδυ, που κάναμε σχέδια και όνειρα με ανθρώπους που με λατρεύουν, εγώ το μόνο που είχα στο μυαλό μου, το μόνο που πραγματικά ήθελα να κάνω αυτό εδώ το καλοκαίρι, είναι να βρεθώ σε εκείνη την ζεστή αγκαλιά κάπου μακριά. Όσο πιο μακριά γινόταν από την καθημερινότητα που μας κυνηγάει. Κάπου οι δυο μας ... μόνοι μας ... χωρίς το παρελθόν μας.

συνεχίζεται ...

10 σχόλια:

northaura είπε...

δεν έχω βρει καμιά απάντηση (για τα ίδια βάσανα) κέρβερε. μάλλον όμως το "επιστροφή" και το "αθωότητα" δεν πρέπει να ταιριάζουν παρέα καλά

Ανώνυμος είπε...

Δεν πειράζει... Μείνε ήσυχος. Δεν πειράζει... Καλημέρα!:)

Attalanti είπε...

Αγαπητέ Κέρβερε, νομίζω ότι υπάρχει ένα βιβλίο για σένα (δε νομίζω να περίμενες κάτι καλύτερο από 'μένα). Κάνε μου μια χάρη, διάβασε "Το κορίτσι με τα πορτοκάλια". Αν είναι ΑΥΤΗ, θα βρεθείτε (φέρε χαρτί να σ'το υπογράψω)!

καλημέρες!

loukoumaki είπε...

Αχ καρδούλα μου γλυκιά θα γίνει και αυτό απλά είναι που ο άτιμος ο χρόνος (άσχετα με το τι μας λένε) είναι υποκειμενικός και κυλά διαφορετικά για τον καθένα μας.. θα έρθει όμως η "πολυπόθητη στιγμή" και αν αυτό που νιώθεις είναι δυνατό θα είσαι ακόμα εκεί να τη ζήσεις!
Φιλάκι και αγκαλίτσα
α.

global είπε...

σαν να διάβαζα την δική μου ανάγκη.
μέχρι κι ο Φλεβάρης ίδιος είναι...

despo είπε...

Μερικές φορές είναι καλό να αφήνεσαι στη παρέα που μπορεί να σου προσφέρει αυτό το άφθονο και αληθινό γέλιο...
Όσο αληθινός και να ήταν/είναι ένας έρωτας...στους φίλους είναι που στρέφεσαι όταν χρειάζεσαι κάτι...
Μην τους ξεχνάς...και μην αφήνεις το παρελθόν να σε στοιχειώνει τόσο πολύ. Ζήσε με αυτούς που σε περιβάλλουν και απόλαυσέ το. ;)

ladychill είπε...

Τα γράφεις τόσο γλυκά που θα ήθελα να σου πω πάμε για καφέ, προθυμοποιούμαι εγώ να της μιλήσω για σένα, για το τι χάνει που δεν αφήνεται, για μπλα, μπλα, μπλα...Αγαπητέ ΝετΚερβερε σε όλους μας έχει συμβεί κάτι ανάλογο κάποτε. Ποιος είπε οτι ο έρωτας είναι εύκολο πράγμα στο κάτω κάτω; Είναι ψιλολαβύρινθος. ΑΛΛΑ η ζωή δεν είναι τρένο για να κατέβουμε τις μέρες που δεν είμαστε καλά, και το καλοκαίρι έρχεται μια φορά το χρόνο: αξίζουν την καλή μας διάθεση. Σου έχει πει κανείς για απρόβλεπτους καλοκαιρινούς έρωτες;;;;
Καλημέρες!

NetKerveros είπε...

Northy, καιρό είχα να σε δω. Μάλλον έχεις δίκιο. Δεν πάνε μαζί.

Ανώνυμε ... την καλημέρα μου.

Attalanti, την πολύ καλημέρα μου. Με έβαλες σε περιέργεια τώρα να το ψάξω.

Λουκουμάκι μου, ο χρόνος κυλά με διαφορετικούς ρυθμούς αλλά για μένα κυλά βασανιστικά αργά. Κάνω υπομονή αλλά ως πότε;

Global, πολύ καλημέρα και καλό κουράγιο.

Δέσπω, μόλις έγραψες την συνέχεια του post μου.

Λαδυ μου, όπως λέει και ένας φίλος μου, ο έρωτας είναι μία αρρώστια. Είναι και το φετινό καλοκαίρι που τα έχει παίξει λιγάκι ... άστα να πάνε.

Attalanti είπε...

Καλημέρα!

Διαβάζοντας τα ποστ σου, θα μπορούσες να το έχεις γράψει εσύ: The Orange Girl, by Jostein Gaarder (suggested by Attalanti). Θα το τελειώσεις σ' ένα βράδυ.

;)

ellinida είπε...

Been there , done that . I know exactly what you mean . Τουλάχιστον έχουμε τους φίλους μας . Λίγο είναι αυτό ;