Σάββατο, Απριλίου 22, 2006

Ω γλυκύ μου έαρ


Οι φλόγες να τρεμοπαίζουν, οι μελωδίες να πλανώνται στον αέρα, αλλά ο κόσμος να μη λέει να σωπάσει. Για την ακρίβεια ... να μη λέει να βγάλει το σκασμό του. Λες και όλοι περιμένανε τη σημερινή μέρα να συζητήσουν.

“Έφτιαξες κουλουράκια” να λέει μια κυρία. “Εγώ έβαλα μαστίχα φέτος στα τσουρέκια” να κοκορεύεται μια άλλη. Τα δε παιδιά ... έλεος ... μαζέψτε τα! “Που είναι η μαμά μου” να φωνάζει ένα ... “Που είναι ο Λαλάκης” να ουρλιάζει μια μάνα. Οι δε οικογένειά μου ακόμα χειρότερα. Ο αδελφός μου να μιλάει με τον πατέρα μου ακατάπαυστα για δουλείες. Η δε μητέρα μου γλιστράει και πέφτει. Ευτυχώς που περνάγαμε από το αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς και τρέξανε οι αστυνομικοί και βοηθήσανε να τη σηκώσουμε. Όλοι συνεννοημένοι να μου σπάσουνε τα νεύρα απόψε.

Δεν υπάρχει ωραιότερη μελωδία ... ωραιότερη ψαλμωδία από αυτήν της περιφοράς του επιταφίου και κάθε χρόνο νοιώθω μόνος να προσπαθώ να την αγγίξω ... έστω και για μια στιγμή να την αρπάξω μέσα σε ένα γενικό χαμό. Μία και μόνο μία φορά να την ακούσω όπως πρέπει. Να την νοιώσω όπως και εκείνη την πρώτη φορά που την πρόσεξα...

Πρέπει να ήμουν δεκαεφτά χρονών, και για άλλη μια φορά τα γενέθλιά μου είχανε πέσει μέσα στη μεγάλη εβδομάδα. Εκείνη τη χρονιά είχαμε μείνει Αθήνα να γιορτάσουμε το Πάσχα, μιας και η γιαγιά μου η Μαριγούλα, ήτανε άρρωστη στα τελευταία της. Τώρα θα μου πείτε στα δεκαεφτά μου άκουσα για πρώτη φορά την μελωδία “Ω γλυκύ μου έαρ”; Βλέπετε στο χωριό μου τότε, μοιραζόμασταν έναν παπά με άλλα πέντε χωριά. Θυμάμαι μια ζωή να κάνουμε ανάσταση στις τέσσερις το πρωί. Περιφορά να σας πω την αλήθεια δεν θυμάμαι γιατί την κάναμε λίγο συνοπτικά. Νομίζω μια γυροβολιά την εκκλησία κάναμε και αυτό ήταν όλο και όλο. Τρέχαμε πίσω από τον παπά.

Είχαμε μαζευτεί, λοιπόν, όλοι μας στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής ... ναι ... σε αυτήν στην Μεσογείων ... με τα αμάξια να τρέχουνε στην λεωφόρο πατημένα τα εκατό και με τα σουβλατζίδικα να ψένουν λες και ήτανε τσικνοπέμπτη. Θυμάμαι δε και τα σχόλια των δικών μου ... “Τι σοι Πάσχα θα κάνουμε εδώ στην Αθήνα”.

Και πως έγινε και ενώ αισθανόμουνα λες και ήμουνα σε πανηγύρι ... τη στιγμή που ξεπρόβαλε ο επιτάφιος στα σκαλοπάτια της εκκλησίας ... τη στιγμή που οι ψάλτες ανοίξανε το στόμα τους ... ο χρόνος πάγωσε. Η απόλυτη ηρεμία απλώθηκε σε ολόκληρη την πλατεία. Απλώθηκε όπως και το φως καθώς οι πιστοί μεταλαμπαδεύανε την φλόγα από κερί σε κερί. Απλώθηκε όπως και ο ήχος της καμπάνας που ο άνεμος την έπαιρνε και την ταξίδευε μακριά. Η πόλη σκοτείνιασε λιγάκι για να λάμψουν περισσότερο τα κεριά και τα αυτοκίνητα χαθήκανε κάπου στη λεωφόρο χωρίς να ενοχλούν κανένα.

Ο επιτάφιος να προχωράει μέσα στο πλήθος και αυτό σιωπηλά και αρμονικά να κάνει στην άκρη για να περάσει η λιτανεία. Δεν κουνηθήκαμε καθόλου από την θέση μας. Δεν μπορούσαμε έτσι και αλλιώς από τον πολύ κόσμο αλλά το πιο περίεργο από όλα ... εκατοντάδες άνθρωποι ... όσοι είχανε μείνει στην άδεια γειτονιά για το Πάσχα ... όλοι μα όλοι να ψέλνουν μία και μοναδική ζεστή μελωδία που έκανε και την πιο παγωμένη καρδιά να λιώνει. Όλοι να έχουνε συγχρονιστεί με τους ψάλτες και να ψέλνουν “Ω γλυκύ μου έαρ …”

Είχα μαγευτεί από τα κεριά και τους ψαλμούς. Αυτά τα δέκα με είκοσι λεπτά που κράτησε η περιφορά γύρω από την εκκλησία ... και εκείνα τα πέντε δάκρια του ουρανού που στάξανε στον ώμο μου. Απλά είχα μαγευτεί ...

. . .

Μία τέτοια μοναδική στιγμή έλπιζα και για φέτος που μείναμε Αθήνα. Βλέπεις μεγάλη Πέμπτη διάλεξε το τρίτο ανιψάκι μου να έρθει στο κόσμο και μας “καθήλωσε” στην πόλη ... και αυτό αγόρι μας βγήκε. Μόνο που οι γονείς μου θέλανε να τους πάω στον Άι Γιώργη στο Χαλάνδρι αυτή τη φορά, μιας και η εκκλησία προσπαθεί να μαζέψει χρήματα μπας τελειώσει την αγιογράφηση. Είκοσι χρόνια στα μπετά την θυμάμαι. Πινέλο με μπογιά έχει δεν έχει ακουμπήσει τους τοίχους!

Αλλά μαγική στιγμή δεν υπήρχε. Φασαρία πολύ υπήρχε. Κόσμος πολύς υπήρχε. Ψαλμοί ... ούτε για δείγμα. Αφήνω πίσω τους δικούς μου να μιλάνε ακατάπαυστα και πλησιάζω τη λιτανεία μπας και καταφέρω να κλέψω μία νότα ... ένα στοίχο. Αλλά μόνο το φως των κεριών υπήρχε από όλη τη μαγεία και ήτανε ζεστό για άλλη μια φορά. Μόνο αυτό να ζεσταίνει την παγωμένη μου καρδιά. Και είναι όντως παγωμένη τελευταία γιατί αρνείται να ερωτευτεί ξανά. Έχει μείνει πίσω στα παλιά και ενώ η λογική προστάζει να πάω εμπρός, η καρδιά αρνείται κατηγορηματικά. Λες και ελπίζει ακόμα ... λες και ελπίζει για ένα θαύμα που δεν πρόκειται να γίνει ποτέ.

Διότι όταν είσαι ερωτευμένος πιάνεσαι από λέξεις που το ποιο πιθανό είναι να μη σημαίνουν τίποτα. Και τις προάλλες που βγήκαμε μετά από ένα μήνα για καφέ, η καρδιά μου πιάστηκε από εκατοντάδες λέξεις. Συναντηθήκαμε για να μου δώσει το νεσεσέρ μου που είχα αφήσει πίσω μου εκείνη τη βραδιά που χάθηκα. Ετοιμαζόμουνα για ταξίδι και θεώρησα ότι ήταν η ώρα να κλείσω το κεφάλαιο αυτό μια για πάντα. Δεν ήταν το νεσεσέρ που χρειαζόμουνα, απλά ήθελα να μαζέψω ότι είχα αφήσει πίσω μου ... να μαζέψω τα ίχνη μου ... να σβήσω την παρουσία μου μια για πάντα.

Και καταλήξαμε να πίνουμε καφέ, να γελάμε και να υποκρινόμαστε ότι τίποτα το σημαντικό δεν είχε συμβεί. Αλλά η καρδιά πιανόταν από λέξεις και να χανόταν μέσα στον έρωτα. Η λογική να παλεύει να ανασάνει μέσα μου έστω και για μία στιγμή αλλά η καρδία μου να λιώνει και να πονάει. Και όταν ρώτησα αν μου έφερε και την οδοντόβουρτσα μου, τότε ήταν που ήθελα να βάλω τα κλάματα διότι η απάντηση δεν ήταν “όχι, την πέταξα” ούτε ήτανε “ναι, στην έφερα”. Ήταν η απάντηση που δεν περίμενα να ακούσω ποτέ μου και μακάρι να μην την είχα ακούσει, διότι από εκεί έχει πιαστεί η καρδιά μου και δεν θέλει να προχωρήσει ... και ακόμα ελπίζει. Βλέπεις η οδοντόβουρτσά μου βρίσκεται ακόμη στο ποτήρι δίπλα σε μια άλλη οδοντόβουρτσα λες και με περιμένει να γυρίζω κάποια μέρα. Λες και μια μέρα ... και εγώ δεν ξέρω πλέον. Τόσο πολύ χάθηκα μέσα στα λόγια, και για άλλη μια φορά δεν ξέρω πως να μεταφράσω τα σημάδια, τα νοήματα ... και ακόμα χειρότερα ... τα αγγίγματα. Για άλλη μια φορά χάθηκα.

Και μια σταγόνα κεριού, μου καιει το δάχτυλό μου και με ξυπνάει μέσα από τις σκέψεις μου. Και η μελωδία αρχίζει και ο κόσμος ψέλνει “Ω γλυκύ μου έαρ…γλυκύτατόν μου τέκνο, που έδει σου το κάλος...” Λόγια που δεν καταλαβαίνω αλλά είναι σαν χάδι στο μάγουλό μου.

Μόνο που η μελωδία δεν διαρκεί για πολύ και η φλόγα του κεριού με υπνωτίζει για άλλη μια φορά. Και χάνομαι πάλι μέσα σε σκέψεις που με βασανίζουν. Και αυτό που με βασανίζει όλη αυτή την εβδομάδα είναι το τηλεφώνημα που πρέπει να κάνω την Κυριακή του Πάσχα. Που είναι μέρα γιορτινή γεμάτη χαρά ... γεμάτη αγάπη. Μέρα που θέλεις να τη μοιραστείς με τ΄ αγαπημένα σου άτομα. Μέρα που θέλεις να πάρεις τηλέφωνο όλους όσους αγαπάς και να τους ευχηθείς χρόνια πολλά και ευτυχισμένα αλλά αυτό που θέλεις πραγματικά να πεις είναι χρόνια πολλά και ευτυχισμένα μαζί! Μαζί!

Και πρέπει να κάνω αυτό το τηλεφώνημα γιατί το υποσχέθηκα. Υποσχέθηκα να πάρω και να πω, πως πέρασα στην Αίγυπτο που απέδρασα για τέσσερις ημέρες, μιας και αυτή η χώρα για άλλη μια φορά δεν με χωρούσε πλέον. Υποσχέθηκα αυτό το τηλεφώνημα και δυστυχώς ακόμα δεν κατάφερα να κλείσω αυτό το κεφάλαιο της ζωής μου. Και αρχίζω να μην αντέχω πλέον γιατί κουράστηκα με όλα αυτά και έχω παγώσει την καρδιά μου για τα καλά. Την έχω παγώσει και αρνούμαι να ερωτευτώ ξανά. Αρνούμαι!

Και με αυτά και με άλλες σκέψεις ... φτάνει η στιγμή που ανεβαίνω τα σκαλιά, και με ένα απαλό φύσημα, σβήνω το κερί και προσκυνάω τον επιτάφιο.

__________________________________

Τις καλύτερες μου ευχές σε όλους σας για μια λαμπερή ανάσταση γεμάτη αγάπη και πολλά χαμόγελα.

ΥΓ. Να προσέχετε τις λαμπάδες σας μην κάψετε κανέναν!

22 σχόλια:

Snowhite είπε...

Κεφάλαιο 1:
Kerveve, μ'αρέσει πως το παρουσιάζεις το θέμα..εγω πέρασα την Μ.Παρασκεύη μου μπροστά στο pc κάνοντας εργασία! Θυμάμαι και γω μια χρονιά που το ευχαρηστήθηκα..αλλά απο τότε, never again! Με ενοχλεί η εμπορικότητα που έχει τυλίξει το θέμα, νευριάζω με τους πάγκους που στήνονται γύρω απο την εκκλησία και σε πιέζουν να αγοράσεις την λευκή λαμπάδα για 5 με 7 ευρώ, με ενοχλεί που οι παπάδες ψέλνουν στα μικρόφωνα και σπανίως κοιτάζουν στα μάτια τους "πιστούς"..
Έτσι όπως τα είπες με έκανες να νοσταλγήσω, ελπίζω κάποια στιγμή να το νιώσω και να θελήσω να ξαναπάω..

Κεφάλαιο 2:
Αν αυτό που περίμενες ήταν φυσικό να γίνει, κάτι αναμενόμενο..δεν θα μπορούσες να το πείς "θαύμα"..Είναι στην φύση μας να ελπίζουμε, να ποθούμε, να αγαπάμε, να μισούμε.. Εσυ ξέρεις οτι δεν μπορείς να ερωτευθείς ξανά, επειδή δεν σε αφήνει η καρδιά, είναι λες κολλημένη στα παλιά..εγω δεν μπορώ επειδή δεν με αφήνει το μυαλό, την καρδιά δεν την ρωτάω(είναι ακόμα χειρότερο)..
Αλλά κάποια στιγμή θα αφεθώ, που θα πάει?!

*(Πάλι πολλά είπα)Πολύ καλά να περάσεις!

Loucretia είπε...

Φετος δεν θα παω στην πλατεια Αγ.Παρασκευης αλλα σε ενα εκκλησακι χωμενο μεσα σε στενα που το ξερουν μονο οι γυρω κατοικοι, ελπιζω να εχει λιγο κοσμο και να κανουμε Ανασταση μια φορα με ησυχια!!
Καλο Πασχα Κερβερε ;-)

Υ.Γ. ολα εχουν ημερομηνια ληξης, ακομη κι οι οδοντοβουρτσες ;-)

Psipsinel είπε...

ti orea pou ta les kervere....

snikolas είπε...

Αντρέα μου πρέπει να σε πάρω εγώ μια φορά μαζί μου τότε στην μεταφορά του επιταφίου. Θα γίνεις ένας από αυτούς που σε στεναχωρούν τώρα! Θα σε περάσω στην σκοτεινή πλευρά!!! :D

NetKerveros είπε...

Snowhite, μακάρι το μυαλό μου να μη με άφηνε. Μια ζωή ζούσα με την λογική και τώρα που την έχω χάσει τα βρήκα μπαστούνια! Καλή Ανάσταση

Λουκρητία, ακόμα και στο χωριό μου που είμαστε δεν είμαστε 200, δεν μπορούμε να κάνουμε ανάσταση με ησυχία. Το έχει ο Έλληνας μέσα του να κάνει τσερτζελέ. Μήπως ξέρεις πότε λήγουν οι οδοντόβουρτσες; Γιατί εμένα ήτανε η πρώτη μου και δεν έχω ιδέα.

Ψιψινέλ, πας στο Τορόντο για περιφορά επιταφίου; Όσες φορές πήγα στη Βοστόνη, ποτέ δεν ήτανε το ίδιο όπως και στην Ελλάδα. Πάντα λίγο ψυχρά και λίγο κουμπωμένα με τους ξένους να μας κοιτάνε.

Νικόλα, δεν περίμενα τίποτα άλλο από εσένα. Μη μου πεις ότι κουβαλάς και βεγγαλικά ... αυτό κάνουν στο χωριό μου λες και είναι ανάσταση!!!

ellinida είπε...

Ανδρέα μου εγώ θα κάνω ανάσταση στο κρεββάτι . Σαβουροτσακίστηκα σήμερα το απόγευμα και πονάω παντού . Με χτυπημένα χέρια , πόδια και κεφάλι θα την περάσω ήρεμα . Οπότε δεν θα κάψω κανέναν με την λαμπάδα μου μείνε ήσυχος !
Καλή Ανάσταση !

morgana είπε...

καλη Ανασταση, δεκα λεπτα πριν συμβει....

και γω ακομα περιμενω να συμβει...

Silent Altitude είπε...

Καλησπέρα και Χριστός Ανέστη.

Εδώ στο Κατάρ η λειτουργία είναι διαφορετική μισή στα Ελληνικά και μισή στα Αραβικά (για του Λιβανέζους Ορθοδόξους), αλλά όμως οι πιστοί όλοι ελληνόφωνες και μη ακούνε τη λειτουργία και συμμετέχουν όσο μπορεί ο καθείς.

Δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ήμουν σε λειτουργία και την απόλαυσα χωρίς το ψυθίρισμα ή άλλη ομιλία άσχετη με τη λειτουργία. Ίσως να φταίει η ξενητιά που βγάζει την ευλάβια και το σεβασμό προς τα Θεία από τους πιστούς

Menw ektos είπε...

Aχ βρε Αντρέα μου, πάντα κοιτάς τους γύρω σου και ποτέ τον ευατό σου μου φαίνεται. Μην επιτρέπεις κανένα κερί, κανέναν πόνο να σε καίει.
Οι καρδιές δεν παγώνουν, μέχρι να σταματήσουν να χτυπούν τουλάχιστον. Καίνε πονώντας, καίνε γελώντας, διάλεξε τι θα κάνει η δικιά σου.
Χρόνια Πολλά! Μην ξεχάσεις το τηλεφώνημα σήμερα :)))

Βασιλική είπε...

αφεντικε???????????
που εισουν, ειπαμεεεεεεε?????
γντουπππππππππ........
φτου σου βρε γαιδαρεεεεεεεε....
;pppppp

morgana είπε...

μμμμμμμμμμμμ.......

βαριεμαι να παω αυριο δουλεια....

μ αρεσει ο καιρος, ο ηλιος, η γλυκεια ζεστη και το χουζουρεμα...

NetKerveros είπε...

Ελληνίδα μου, περαστικά σου και καλό Πάσχα με το σόι σου. Τι έγινε φύγανε ή όχι ακόμα;

Κάποια δεν πήγε εκκλησία!!! Morgana τι έκανες στο computer στις 11:52:39 PM. Όσο για αύριο ξέρεις την άποψή μου. Κάτω τα κεφάλια και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

Silent ... καλό Πάσχα να έχεις εκεί στην ξενιτιά. Αρνί ψήνετε στο Κατάρ; (ή είμαι στην κοσμάρα μου και ρωτάω τέτοια πράγματα)

Μένω Εκτός, δεν ξέχασα το τηλεφώνημα, αλλά για άλλη μια φορά χάθηκα στην μετάφραση. Δεν ξέρω τι θα γίνει με αυτή την ιστορία αλλά με αυτόν το επιτάφιο για μένα μάλλον τελείωσε.

Βασιλική, περίμενε το επόμενο μου post και μετά φτύσε με. Χε χε χε!!!

Composition Doll είπε...

Τρία φιλάκια και τρία χαδάκια, ένα για κάθε κεφάλι σου, κερβερούλη!

Χρόνια Πολλά!

morgana είπε...

οκ, με επιασες!

θα κανω ποστ τις περιπετιες μου το Μ Σαββατο....

Λαμπρούκος είπε...

Οι Μεγάλες Παρασκευές στην Αγία Τριάδα, με τους ήχους της παιδικής χορωδίας και τις μοσχοβολιές της άνοιξης (και μετά την τσίκνα από τα κοψίδια σε παρακείμενα ταβερνία)

NetKerveros είπε...

CD μου ... μάκια :-)

Morgana ... αναμένω!

Λαμπρούκο, Ναύπακτο να δεις. Τρεις επιτάφιοι από τρεις διαφορετικές εκκλησίες ενώνονται και καταλήγουν στο φωταγωγημένο λιμάνι όπου και το Hollywood Show με βεγγαλικά ξεκινά. Οι επιτάφιοι επιστρέφουν στις εκκλησιές μόνοι και έρημοι, ενώ οι πιστοί απολαμβάνουν θέαμα μετά «νηστίσιμου» άρτου στα μεζεδοπολεία του λιμανιού.

Βασιλική είπε...

αφεντικε????
ελα να σε κουτουλησωωωω......
οχι πλησιασε αν μπορειςςςς!!!!!
ακου Καιρο....
πλλλλακα με κανειςςςςςς?????
χιχιχιχιι
;pppp

Πατουσίτσα είπε...

Χρόνια Πολλά κάλλιο αργά παρά ποτέ ! Φέτος δεν έκαψα κανέναν με την λαμπάδα !
Να σου πω άλλη μια φορά ποσο γλυκός άνθρωπος είσαι ?
Καλησπέρα !

NetKerveros είπε...

Βασίλω ... δε σε κάνω καθόλου πλάκα! Περίμενε το επόμενο post μου. Χε χε χε.

Πατουσίτσα, πες μου πες μου όσες φορές θέλεις. Ευχαριστώ πολύ.

Despoina είπε...

Μεγάλη Παρασκευή στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, μοιράσανε φυλλάδια με όλους τους στίχους απ'τα εγκώμια τυπωμένα. Και όταν άρχισε ο ιερές να ψέλνει, έψελνε και όλο το εκκλησίασμα. Κεφάλια σκυμμένα, με κατάνυξη.
Εγώ έβαλα τα κλάματα.

Το ποστ σου- υπέροχο.

Χρόνια Πολλά!

Βασιλική είπε...

αφεντικε????
σορρυ που στο λεω...
αλλα το Πασχα....περασε!!!!
χιχιχιιχιιχ...
;ppppp

και πολλες ζουζουνοκαλημερεςςςςς!!!!

NetKerveros είπε...

Δέσποινα, είναι μερικοί ιερείς που κάνουν την διαφορά. Χρόνια πολλά

Εντάξει βρε Βασίλω, το έπιασα το υπονοούμενο, αλλά έχω και δουλειές. Παρόλα αυτά ξενύχτισα χτες το βράδυ για να μην σας αφήσω παραπονεμένους. Σε λίγο έρχεται το επόμενο post. Ετοιμάστε χαρτομάντιλα (από γέλια αυτή την φορά).