Δευτέρα, Μαρτίου 27, 2006

Είναι τόσα πολλά που θέλω να σου πω...

Αθήνα 8 Δεκεμβρίου 2005

Είναι τόσα πολλά που θέλω να σου πω, τόσα πολλά και δυστυχώς δεν ξέρω πως. Ακόμα χειρότερα δεν ξέρω πως να στα γράψω. Ήθελα τόσο πολύ να στα πω εκείνο το βράδυ αλλά δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Είχα χαθεί μέσα στα λόγια σου, μέσα στο βλέμμα σου, μέσα στην ψυχή σου ...

Δεν θυμάμαι και πολλά από εκείνη την βραδιά αλλά και πάλι θυμάμαι κάθε σου λέξη. Έτρεμε η φωνή μου, γι αυτό και δεν μπορούσα να σου μιλήσω. Είχαν παγώσει τα χέρια μου, γι αυτό και δεν σε άγγιξα. Είχαν δακρύσει τα μάτια μου, γι αυτό και δεν σε κοίταξα.

Να πω ότι σε αγαπώ είναι πολύ βαριά κουβέντα. Να πω ότι είμαι ερωτευμένος ... ίσως και να υπερβάλω. Αν δεν ξέρω πως να σου πω αυτό που νοιώθω για εσένα πως να το γράψω; Πότε δεν ήμουνα καλός στα λόγια ... και είμαι ακόμα χειρότερος στο γράψιμο. Το μόνο που μου έρχεται να σου πω είναι πόσο πολύ μου λείπεις. Πόσο αφόρητα πολύ μου λείπεις από την ζωή μου.

Ένα από τα πράγματα που ήθελα να σου πω εκείνο το βράδυ είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ για το δώρο που μου έκανες. Μιλάω για εκείνη την αγκαλιά που μου έδινες αργά κάθε βράδυ μέσα στον ύπνο μου. Εκεί γύρω στις τέσσερις τα ξημερώματα ... στις πέντε ... στις έξι ... όταν άλλαζες πλευρό. Το ένα σου χέρι κάτω από το μαξιλάρι και το άλλο να με σφίγγει για να μη σου φύγω. Μπορεί να μην ακούγεται σημαντικό, μια απλή αγκαλιά ήτανε μέσα στον ύπνο σου αλλά για μένα σήμαινε τα πάντα. Ήταν η στιγμή που ξεχνούσα όλες μου τις σκοτούρες, όλες μου τις υποχρεώσεις, όλα μου τα προβλήματά. Το αύριο δεν με φόβιζε όσο σκληρό και να ήτανε. Οι μόνες στιγμές που πραγματικά κοιμόμουνα ήσυχος ... έστω και για λίγες ώρες ήξερα ότι άμα σκοντάψω ήσουνα εκεί να με κρατήσεις, να με στηρίξεις. Ένα μεγάλο ευχαριστώ ... ένα μεγάλο ευχαριστώ για αυτό το μοναδικό σου δώρο.

Υπάρχουν τόσα πολλά ακόμα που θέλω να σου πω και πλέον έχουν χαθεί μέσα στις σκέψεις μου. Έχουν χαθεί κάπου εκεί που έχασα και το εαυτό μου. Αν με ρώταγες τι θα ήθελα ποιο πολύ τώρα στη ζωή μου ... θα ήθελα να έσβηνα την λέξη αξιοπρέπεια από το λεξιλόγιό μου. Θα ήθελα να την διέγραφα τελείως ... από όσες γλώσσες ξέρω. Θα ήθελα να μην ξέρω καν το νόημα της λέξης αυτής για να μπορέσω να πέσω στην αγκαλιά σου και να σε παρακαλέσω με δάκρια στα μάτια. Να σε ικετεύσω να το ξανασκεφτείς. Τι και αν χρειάζεσαι και άλλο χρόνο για να ξεπεράσεις την παλιά σου σχέση; Σου είπα ότι έχω υπομονή. Έχω πολύ υπομονή. Δεν με νοιάζει αν ποτέ δεν ακούσω να μου λες σε αγαπώ. Δεν με νοιάζει αν με φιλάς και δεν το εννοείς. Δεν με νοιάζει ... δεν με νοιάζει ... δεν με νοιάζει ... Θέλω απλά να ήμαστε μαζί. Έψαξα πάρα πολύ για να σε βρω και δεν αντέχω να σε χάσω. Δεν έχασα μόνο τον έρωτα αλλά και την φιλία μαζί σου. Και η φιλία δεν αναπληρώνεται με τίποτα και αυτή είναι που μου λείπει πιο πολύ.

Η ζωή θα έπρεπε να είναι πιο απλή, πολύ πιο απλή. Όπως εκείνη τη φορά που ήρθα με τα κεικάκια για πρωινό στο ένα χέρι, και με μία οδοντόβουρτσα στο άλλο. Τόσο απλή ... να γελάμε ... να κάνουμε έρωτα ... Τόσο απλή. Δεν μπορώ τα περίπλοκα. Δεν αντέχει η καρδιά μου πιο περίπλοκα συναισθήματα. Να ήμαστε ευτυχισμένοι και χαρούμενοι θέλω. Και όταν έχεις τις μαύρες σου να είμαι πάντα δίπλα σου και να σου ψιθυρίζω κουράγιο κάτω από τα σκεπάσματα. Να σου ψιθυρίζω τα χαζά μου και εσύ να μου χάνεσαι μέσα σε γέλια. Τόσο απλή!

Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω. Η λογική έχει χαθεί από αυτό εδώ το γράμμα. Έχει χαθεί κάπου μέσα μου. Αναγκάζομαι να την βγάλω στην επιφάνεια που και που αλλά μετά χάνεται σε δευτερόλεπτα. Εκείνο το βράδυ δεν είχε λογική. Δεν κατάλαβα πως άλλαξαν τα πράγματα. Την μία μέρα χαμένοι στα φιλιά ... στο πάθος και την άλλη ... Νόμιζα ότι ήμασταν χαρούμενοι και οι δύο με ότι είχαμε αλλά πόσο λάθος έκανα.

Δεν ξέρω γιατί σου γράφω. Μάλλον επειδή θέλω να δώσω μία τελευταία μάχη. Μάλλον γιατί αξίζει να παλέψω για μία θέση στη ζωή σου όσο μικρή και να είναι. Απλά ελπίζω. Απλά ελπίζω να μου χαμογελάσεις με τον μοναδικό σου τρόπο. Να με κάνεις να γελάσω ξανά. Να με κάνεις να πάψω να κλαιω τα βράδια αγκαλιά με ένα μαξιλάρι. Απλά ελπίζω...

. . .


Αυτό που δεν έκανα εκείνο το βράδυ ήταν να σε αποχαιρετήσω όπως έπρεπε. Είχα παγώσει και δεν ήξερα πως να σε αγκαλιάσω. Είχαν καταρρεύσει τα πάντα τριγύρω μου και δεν ήξερα πως να σε φιλήσω στο μάγουλο για να σε ευχαριστήσω για έναν υπέροχο μήνα. Έναν υπέροχο μήνα που βρήκα τον εαυτό μου ... και λίγο από την παιδική μου αθωότητα. Ένα μήνα μέσα στον χειμώνα που στα μάτια σου άνθησε ο κόσμος ολόκληρος. Ίσως με αυτό το γράμμα κάπως καταφέρω να σου δώσω εκείνη την αγκαλιά ... εκείνο το φιλί ... και ίσως ένα τελευταίο χάδι.



____________________________

Note to myself: I think it’s enough. I think it’s more than enough. It’s about time to live again … feel the spring … taste the air … touch the light … and maybe fall in love with life again.

35 σχόλια:

loukoumaki είπε...

Αν και νομίζω ότι σε αυτό το post τα σχόλια είναι περιττά, δεν μπορώ να μην σου πω ένα μπράβο που τα έγραψες όλα αυτά, εγώ ποτέ δεν τόλμησα, η αξιοπρέπεια και η περηφάνια μου δεν με άφησαν να παραδεχτώ την αλήθεια ούτε καν σε μένα την ίδια :(

Βασιλική είπε...

μαλιστα! ωστε ετσι, ε????
εγω να δειτε ποοοοσα ειναι αυτα που θελωω να σας πωωωωω!!!!
πολλα και τρελλα ζουζουνοκαλημερουδια εννουσα καλε!!!
χιχιχιχιχι
;PPP

Βασιλική είπε...

ξες τι παρατηρω?...
και θελω απαντηξη αφεντικουλι!
οι φωτο σου ειτε ουρανος (πανω ψηλα ψηλα...) θα ειναι,
eιτε γης (τελειως καταχαμα....)
μεση λυσις δεν υπαρχει?....
;PPP

northaura είπε...

εγώ θα το ξαναπώ,πρέπει να ανοίξουμε λέσχη όλοι εμείς που γράφουμε σεντόνια-σώψυχα για αυτούς που μας σημαδεύουν και στο τέλος σε κανα-δυο γραμμούλες στα κλεφτά θυμόμαστε και τους εαυτούς μας...καλή δύναμη

Menw ektos είπε...

Βρε Αντρέα μια χαρά τα έγραψες, δεν είναι κρίμα να μην τα διαβάσει αυτή όμως ποτέ;

Τακης είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
NetKerveros είπε...

Λουκουμάκι μου, δεν ήταν καθόλου εύκολο. Αξιοπρέπεια και περηφάνια πάντα χρειάζονται. Απλά πρέπει να υπάρχει ισορροπία και μέτρο σε όλα τα συναισθήματα. Προσωπικά νομίζω ότι έχω χάσει αυτή την ισορροπία και ψάχνω να την βρω.

Βασιλική, καλή παρατήρηση. Δεν το είχα προσέξει αυτό. Βγάζω και φωτογραφίες στη μέση αλλά εκεί βρίσκονται άνθρωποι που τον τελευταίο καιρό το μόνο που κάνουν είναι να με πληγώνουν. Προς το παρόν η προσοχή μου αυτές τις ημέρες είναι ψηλά ... πολύ ψηλά ... Περιμένω την Τετάρτη με μεγάλη λαχτάρα. Κάπου εκεί το μεσημεράκι θα δούμε την φύση σε όλο της το μεγαλείο. Μετά λέω ορθώσω το ανάστημά μου, να στρέψω το βλέμμα μου ίσα ευθεία και αρπάξω την ζωή για άλλη μια φορά.

Northy, γιατί θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα τελευταίο δεν θα το καταλάβω. Τουλάχιστον τον θυμάμαι.

Μένω Εκτός, ποιος σου είπε ότι δεν τα διάβασε. Αυτό καθώς και όλες μου τις ιστορίες του blog. Αυτό το κεφάλαιο στη ζωή μου έκλεισε ερμητικά και απότομα και δεν πρόκειται να ανοίξει ξανά όσο και να ελπίζω. Γι’ αυτό άλλωστε και το διαβάζετε. Μένει μόνο να το πάρω εγώ απόφαση ότι δεν πρόκειται να ξανανοίξει και αυτό είναι που πονάει αυτή την στιγμή.

Τάκη, καλωσόρισες στο blogoχωριό. Συνήθως είμαστε πολύ κεφάτη παρέα. Έπεσες στην περίπτωση. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Βασιλική είπε...

ελπιζω να μην εχω εγω πουθενα αναμιξη!
και αν ενοχλω πουθενα εστω και λιγο... πες το!...

NetKerveros είπε...

Ποιος να ενοχλεί; Σοβαρέψου Βασιλική. Περιμένω πως και πως την καλημέρα σου κάθε μέρα.

Βασιλική είπε...

σμουτςςςςςς......
χιχιχιχχι ωραια τοτε πιανω δουλεια και ξαναρχιζω τις διαολιες....
;PPPP

NetKerveros είπε...

Νομίζω ότι άνοιξα τους ασκούς του Αιόλου ή την πύλη της κολάσεως ή κάτι τέτοιο. Πάντως κάτι άνοιξα.

Βασιλική είπε...

μια μπυρα?... γιατι παντου υπαρχει ενας μυθος!!!!
;PPP

Psipsinel είπε...

po po po ..........thelis liges sokolatitses? mou stilane polles ta alla pedakia....

NetKerveros είπε...

Ψιψινέλ μου ... με έλειωσες. Υπάρχει καμία με φουντούκια που μου αρέσουνε;

Βασιλική :-)

Psipsinel είπε...

veveos! sto pi kai fi tha ine eki

Βασιλική είπε...

μ' αρεσει το συγκεκριμενο των λογων σου!!!
;PPPP

Βασιλική είπε...

συγνωμη ρε αφεντικουλι!
κατεβασα αυτο το mp3 που εχεις....
αυτο και καλα να 'σαι, μονο που το ακους σπαραζεις!!!
τοοοσο πολυ πονας?...

Βασιλική είπε...

το βρηκα! στο λεω να το ξες! η πρωτη bloggoκαλημερα μου θα εισαι εσυ!!!!
σμουτςςςςςςς....
καλο και γλυκο βραδυ να 'χεις...
;PPP

NetKerveros είπε...

Βασιλική, είναι το soundtrack της ταινίας La vita e bella (Η ζωή είναι όμορφη) με τον Roberto Benigni. Από τα αγαπημένα μου. Αν δεν την έχεις δει στην προτείνω ανεπιφύλακτα.

Βασιλική είπε...

ζουζουνοκαλημερουδακιαααα! αφεντικουλι.....
τι φτιανς τουντειιιιι???
;PPP

NetKerveros είπε...

Βασίλω, τουντει φτιαχν του τηλεσκούπιο. Λαστ ντει. Cross your fingers. Καλημερούδια.

Ανώνυμος είπε...

Σε μια ταινία (που δεν θα σου πω τον τίτλο της) λέγεται το εξής :

Η υπερηφάνεια είναι μία πολυτέλεια που δεν την έχει ένας ερωτευμένος άνθρωπος.

Αυτά !

Σε φιλώ ΠΠ

loukoumaki είπε...

kalimera gluke mou,
mporeis na mou peis se parakalo paaaaaara polu pos mporo na sono ta tragoudakia kai tis mousikoules pou exeis kata kairous sto blogaki sou?
euxaristo ek ton proteron!

Βασιλική είπε...

ελα ελα λιγο να σου πω κατι, ψιθυριστα...
αφεντικουλι? δεν ειμαι καλα τουντει, δεν ειμαι εκει που θελω να ειμαι (καστελοριζο μερια...) αλλα δεν το λεω φωναχτα... και πνιγομαι....
περασα μια βολτα να σε το πω...

Κοκοβιός είπε...

Αρχηγέ, μια χαρά σε βρίσκω! Γράφεις φοβερά (ξεκόλλα πια), εκφράζεσαι καταπληκτικά και είσαι πάντα συντονισμένος με την καρδιά σου. Και μόνο γι' αυτό το τελευταίο, θα δεις ότι η λύση θα έρθει μόνη της! :-))
Να το θυμάσαι αυτό γιατί θα περιμένω κέρασμα για την προφητεία!

NetKerveros είπε...

Λουκουμάκι μου, φαντάζομαι ότι τα βασικά στο computer τα ξέρεις. Κάνε δεξί click πάνω από τα ονόματα των τραγουδιών και διάλεξε “Save Target” ή “Save Link Target” και σώσε τα μέσα στα αρχεία σου. Όλα τα link των τραγουδιών που βάζω βρίσκονται στην δεξιά στήλη κάτω από τους τίτλους “Playing Now” και “Also Available”. Είμαι σίγουρος ότι ο Νικόλας μπορεί να σου δείξει αν δεν βαριέται ;-)

Βασιλική μου, κανένας μας δεν βρίσκεται εκεί που θέλει. Σήμερα που κατέβηκα Πειραιά για δουλειά και για λίγο μύρισα την θάλασσα έλειωσα. Είδα τα βαπόρια να φεύγουν άδεια για λιμάνια και ήθελα να ορμήσω μέσα. Λοιπόν γι αυτό, κάτω τα κεφάλια και πίσω στη δουλειά. Κουράγιο και έρχεται το καλοκαίρι σύντομα.

Κοκοβιέ, κάτι άκουσα σήμερα το πρωί να κάνει κρακ και ξεκόλλησα για λίγο. Θα περάσει. Κάθε μέρα και καλύτερα. Όσο για την προφητεία σου ... ελπίζω το κέρασμα να μην αργήσει.

Βασιλική είπε...

μαλιστα αφεντικο... οοοτι πεις...
(τι να κανω η καημενη ο γιατρος βλεπετε ετσι μας ειπε...οτι για να περασει το σοκ θελει οοολο ναι!!!)
;PPP

-αφεντικουλι ετσι ενημερωτικα....
εχω να παρω αδεια 4 χρονια και να παω διακοπες 5....-

mindstripper είπε...

Δύο ερωτήσεις μου ήρθαν αμέσως στο νου Ανδρέα: πόσο ευτυχισμένος θα ήσουν, αν μένατε μαζί όχι για έναν, αλλά για έξι μήνες; Και πόσο κουρέλι θα γινόσουν αν αυτό που συνέβηκε στον έναν μήνα, συνέβαινε μετά;...

Δεν είναι ανάγκη βέβαια να απαντήσεις, ξέρω ότι ήδη το έχεις κάνει και το έχεις δουλέψει μέσα σου, είναι ολοφάνερο από το ποστ σου.

Ε... πού και πού, μερικά flashback δεν τα γλυτώνουμε... ;-)

ellinida είπε...

Ουφ ξέχασε την επιτέλους αυτήν την ανόητη ! Αφού τα διάβασε και δεν έλειωσε να γίνει αλοιφή στα πόδια σου , δεν σου αξίζει τέτοια τύχη .
Από την άλλη ίσως σε χρησιμοποίησε η κακομοίρα ως αντιβίωση για να ξεπεράσει τον πρώην και δεν της έκατσε . Αυτά δεν γίνονται κατά παραγγελία . Παθούσα και μαθούσα .
Είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος , απ'όσα διαβάζουμε δηλαδή , χμμμ ίσως στην πραγματική σου ζωή να είσαι ένας κέρβερος με κοφτερές μασέλες . Οκ πλάκα κάνω .
Ολα θα πάνε καλά και το ξέρεις .
Φιλάκια

Βασιλική είπε...

εεεελα αφεντικουλι?....
τι χαμπαρια, μπρε?...
σημερα στελνω πολλα και τρελλλα
ηλιοκαλημερουδακια!!!!
εκλειψη γαρ....
μπουχαχχαχαχα...
;PPPP

NetKerveros είπε...

Mind, καλύτερα τώρα παρά σε έξη μήνες θα μου πεις. Αλλά το μυαλό δεν δουλεύει έτσι. Όταν ποθείς ακόμα μία αγκαλιά, ακόμα ένα φιλί ... Τώρα βέβαια που έχει περάσει λίγος καιρός και ξεκαθάρισε το τοπίο μέσα μου, τώρα που η λογική επανήλθε ... τώρα λέω καλύτερα τώρα παρά σε έξη μήνες.
Υ Γ. Αυτά τα flashback είναι που δεν αντέχω βρε Mind. Τέσπα. όλα καλά.

Ελληνίδα, είναι ήδη παρελθόν, αλλιώς δεν θα διαβάζατε το γράμμα. Απλός έμεινε ο καημός ... σκέφτομαι ότι ήταν κρίμα που δεν δούλεψε διότι υπήρχε η χημεία και πολλά άλλα στοιχεία. Όσο για την πραγματική μου ζωή ... ο “Κέρβερος” είναι προστάτης και φύλακας και όχι κάποιο λυσσασμένο σκυλί ;-)

Βασιλική ... έτοιμη για ταξίδι στον ήλιο σήμερα;;;; Μην ανησυχείς και οι διακοπές θα έρθουν και αυτές κάποια στιγμή. Πολύ καλημέρα!

loukoumaki είπε...

Χμμ, αυτό το "καλύτερα τώρα παρά σε 6 μήνες" το άκουσα και εγώ κάποια στιγμή και η δική μου (διεστραμμένη σίγουρα) καρδιά απάντησε οτι "σε 6 μήνες θα σε είχα χορτάσει περισσότερο! και ας ήταν μεγαλύτερος ο πόνος δεν με νοιάζει.."
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!
Αντρέα μου ελπίζω να φύγουν οι σκιές σύντομα!

Καλημέρα!!

Βασιλική είπε...

ταξιδι οκ!!! το 'δες?.... τελειο μιλαμε!!!
;PPP

NetKerveros είπε...

Τέλειο! Τρέχω να εμφανίσω της φωτογραφίες!

NetKerveros είπε...

Λουκουμάκι, ο καημός μου είναι ότι δεν πρόλαβα ουσιαστικά να χορτάσω ... ή φλόγα δεν πρόλαβε να καταλαγιάσει ... αλλά πλέον είναι παρελθόν. Προχωράμε!